کیست های پیشین روده یک سری ضایعات مادرزادی هستند که از پیشین روده جنینی مشتق می شوند. کیست های منشا گرفته از برونش (Bronchogenic)، منشا گرفته از روده کوچک (Enterogenous) و کیست های مربوط به لوله عصبی (neurenteric) از مهم ترین انواع این کیست ها هستند که با توجه به محل قرار گیری، علایم بالینی متفاوتی را ایجاد می کنند. کیست های منشا گرفته از روده کوچک تنها 5-4 درصد کیست های میان سینه خلفی را در بر می گیرند و انواع مروی، معده ای و روده ای را شامل می شوند. بیمار خانم 61 ساله ای می باشد که با اختلال بلع و بازگشت مواد غذایی از معده به مری (Regurgitation) از حدود 6 ماه پیش و تشدید این علایم در مدت 3 ماه اخیر مراجعه کرده بود و در معاینات بالینی تنها نشانه یافت شده، افزایش تعداد تنفس بود. در برش نگاری رایانه ای (CT) قفسه سینه یک ضایعه هیپودنس در سمت راست میان سینه خلفی مشاهده شد. با ایجاد سوراخ در قفسه سینه (Thoracotomy) کیست برداشته شد و در آسیب شناسی اپی تلیوم استوانه ای مژک دار همراه با دو لایه نازک عضلانی در جدار آن گزارش گردید. افتراق بین کیست های مری و منشا گرفته از برونش همیشه واضح نیست. هر دو کیست در فضای میان سینه ظاهر می شوند و نمای اپی تلیالی آنها غیر اختصاصی است اما با توجه به وجود یا عدم وجود لایه عضلانی در جدار کیست، مجاورت با لوله گوارش یا درخت تراکئو برونشیال و تطبیق علایم بالینی با نتایج پاراکلینیکی و مشاهدات حین جراحی می توان تشخیص قطعی گذاشت.

0

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

واژه ایرانی الاصل در قوانین عادی ایران ذکر نشده اما در قوانین اساسی مشروطیت و جمهوری اسلامی ایران از این اصطلاح استفاده شده است. لازم به ذکر است قانونگذار عادی و اساسی تاکنون تعریفی از این واژه ارایه نداده اند و شورای نگهبان نیز تاکنون تفسیری رسمی از این مفهوم منتشر نکرده است. همچنین بسیاری از حقوق دانان ایرانی نیز در باب معنا و مفهوم واژه ایرانی الاصل اظهار نظر نکرده اند.تنها برخی از حقوق دانان ایرانی تعریف خاص خود از این مفهوم را ارایه نموده اند که نگارنده به دلایلی که ذکر می گردد با آنها موافقت ندارد. نویسنده معتقد است که تامین مصالح حقوقی، سیاسی و اجتماعی ایران مستلزم آن است که شخصی «ایرانی الاصل» تلقی گردد که از پدر و مادر دارای تابعیت اصلی ایران متولد شده و دارای تابعیت انحصاری ایران باشد.

در میان کتاب ها و رساله های منسوب به خیام، رساله ای به نام نوروزنامه وجود دارد که از دیرباز آن را به خیام نسبت داده اند. مجتبی مینوی در سال 1312، آن را به نام خیام منتشر کرد و در مقدمه کتاب به جز خیام، هیچ کس را شایسته عنوان نویسنده آن ندانست. در همان اوان کسانی چون مینورسکی، مستشرق معروف، بنابه دلایلی با این نظر مخالفت کردند تا این که محسن فرزانه طی مقاله ای که در سال 1363 در مجله آینده نوشت، مدعی شد که نوروزنامه از خیام نیست و از فردی به نام کی خسرو شیرازی است. فرزانه هنگام مطالعه فرخ نامه جمالی، نوشته ابوبکر مطهر جمالی یزدی در سال 580 ه.ق، متوجه شباهت های عباراتی از کتاب با نوروزنامه می شود که نویسنده آن ها را از قول کی خسرو شیرازی نقل می کند. وی با ذکر برخی شباهت ها میان نوروزنامه و فرخ نامه، نویسنده نوروزنامه را کی خسرو شیرازی می داند، اما فرزانه می نویسد که من به جز در این کتاب (فرخ نامه) نام کی خسرو شیرازی را در جایی دیگر نشنیده ام و نمی دانم که او چه کسی است. در این مقاله با دلایلی دیگر حدس فرزانه تایید و تقویت شده و نیز آشکار شده است که کی خسرو شیرازی چه کسی است.